 |
 |
 |
|
 |
 |
 |
 |
 |
||||||
| CD
'Pictures at an Exhibition' (in Nederlands) PIANO BULLETIN, Olga de Kort-Koulikova, 2009 Na een succesvol debuutconcert in 2002 in Het Concertgebouw en een CD (2006) met de muziek van Liszt, Chopin, Prokofjev, Tsjaikowski en Rachmaninov, weet de in Nederland wonende Russische pianist Misha Fomin (geb. 1969) opnieuw de aandacht op zich te vestigen met een opname van de werken van Ravel, Debussy, Skrjabin en Moessorgski. Maurice Ravels Jeux d’eau klinkt in de uitvoering van Fomin licht van klank, transparant en fraai genuanceerd. Fomin laat alle klanken vloeien en schitteren, niets verstoort het klinkende beeld van het waterspel met hier en daar een ruisende triller of een kabbelend glissando. Met Bruyères uit boek 2 van de Préludes van Claude Debussy komt er rust en kalmte in het spel, terwijl een opmerkelijk lichte aanslag in La terasse des audiences du clair de lune voor een bijzonder heldere klank zorgt. Zes etudes van Alexander Skrjabin uit opus 2 en 8 laten steeds nieuwe facetten van het technisch onberispelijk spel van de pianist zien. De emotioneel geladen Etude opus 2 nr. 1, geschreven door de toen vijftienjarige Skrjabin, wordt afgewisseld door de Etude opus 8 nr. 1, vol dynamische contrasten. De sfeer van Etude nr. 2 (a capriccio con forza) is mooi getroffen door een krachtig en enigszins geagiteerd spel. Ook de Etudes 4 (piacevole) en 5 (brioso) vallen op door een gewichtigheid en stevigheid van de klank. De laatste Etude (nr. 11, andante), vormt met zijn steeds terugkerende liedmelodie een heel toepasselijke link naar Moessorgski. Fomin speelt Schilderijen van een tentoonstelling met een allure van de pianist voor wie de partituur geen technische geheimen heeft en die bovendien alles over de expressiemogelijkheden van het instrument weet. Vanaf de eerste geaccentueerde en energieke tonen van de Promenade tot de laatste maten van de Grote Poort van Kiev is zijn spel duidelijk, genuanceerd, expressief en nergens geforceerd. Voeg hier de goed gedoseerde dynamiek en de overweldigende kracht (vooral in de orkestraal klinkende passages met de octaafverdubbelingen en gestapelde tertsen) bij, en je krijgt een meeslepende uitvoering waarin elke toon hoorbaar is, elke maat autonoom is, elke zin intens wordt beleefd. Het is alleen jammer dat deze mooie inhoud in een nogal bescheiden jasje is gestoken. Een CD-boekje met toelichting en biografische gegevens zou ongetwijfeld helpen om de pianist en de gespeelde werken verder onder de aandacht van de luisteraars te brengen. OdK Olga de Kort-KoulikovaPIANO BULLETIN EPTA European Piano Teachers Association Afdeling Nederland en Vlaanderen Jaargang 27 2009 / 2 |
|
| Performance
***** / Recording **** LUISTER magazine, Emile Stoffels, March/April 2009 CD 'Pictures at an Exhibition' Misha Fomin heeft nogal wat kleuren op zijn palet. Of het nu de dagdromerige sfeer van Debussy is of de nachtmerries van Ravel. Van de mystieke wereld van Scriabin tot de nationalistische idioom van Mussorgsky. Hij beheerst het allemaal. Zijn CV is indrukwekkend, maar het is overduidelijk in dienst van de muziek. Opvallend is ook dat de solist in zijn spel het aloude mechanisme laat horen waar de Europeaan zo gevoelig voor is: het principe van spanning en ontspanning. Dat valt vooral op bij het Jeux d'eau. Ravels uiterste helderheid en logica doch met grote vrijheid behandelde, tonaliteit voelt Fomin uitstekend aan. Het is bij hem altijd klein waar het klein moet zijn en groot, waar het groot moet zijn, getuige zijn Scriabin interpretaties. Het schijnt dat luisteraars vaak nog bijven na afloop van het concert, om met Misha te praten. Dat zou ik ook wel eens willen..... |
|
| Een
uitstekende cd, fraai opgenomen en mooi vormgegeven KLASSIEKE ZAKEN, Willem Veldhuizen CD 'Pictures at an Exhibition' De Russische pianist Misha Fomin opent het recitalprogramma van deze cd met het in 1901 ontstane jeux d'eau van Maurice Ravel. Zijn interpretatie wordt gekenmerkt door een exemplarische doorzichtigheid en stemvoering, door een lenig rubato en door weelderig fonkelende harmonieën. Niet minder pianistische rijkdom bezitten de twee preludes van Debussy, die vol voorname rust zijn en die een mooie overgang vormen naar de grillige wereld van Skriabin. Luister naar de speelse scherzoachtige Etude op. 8 nr. 1, waarin virtuoze snelheid een delicaat toucher geenszins in de weg staat. En luister ook vooral naar de Etude op. 8 nr. 11 waarin de sterk aan Rachmaninov verwante Slavische zwaarmoedigheid waardig klinkend gestalte krijgt. Tot slot overmeestert Misha Fomin op een grandioze manier Moessorgski's Schilderijententoonstelling. Hij bezit alle baldadige kracht om het werk orkestrale allure te verlenen en al het bespiegelend breekbare pathos om de poëtische baldzijden met mysterie te laden. Ragfijn is het 'Ballet van de kuikens in hun eierschalen', beeldend en dramatisch is het 'Portret van de rijke en de arme jood' en het 'Marktgekrakeel in Limoges' toont weer die al genoemde kristallen melodievoering. Het slot van het werk, 'De poort van Kiev', vat alle muzikale kwaliteiten nog eens samen. Een uitstekende cd, fraai opgenomen en mooi vormgegeven. |
|
| Vloeiend-natuurlijke
virtuositeit LUISTER magazine, juli/augustus 2002 CD 'La Campanella' Uitvoering 8 - Opname 8 Een goed opgebouwd, afwisselend recital van de in Nederland woonachtige Russische pianist Misha Fomin (1969, Nalchik). Hij studeerde o.m. bij Jan Wijn. De Beethoven- en Chopin-stukken zijn goed gespeeld, maar onderscheiden zich niet als bijzonder. Het spel in de stukken van en bewerkt door Liszt valt wél positief op, soepele fraseringen en fijnzinnige kleurschakeringen gekoppeld aan een vloeiend-natuurlijke virtuositeit. Vanaf nr. 5 in het recital blijft het op dit hoge niveau, de uiteenlopende sferen worden goed getroffen bij de diverse vertegenwoordigers van de Europese romantische en vroeg-moderne pianotraditie. Zowel de verdroomde klokken van Geneve en Debussy's subtiele impressies van een avond, als de meer 'potige' stukken van Skrjabin en Rachmaninov komen bij Misha Fomin tot hun recht... - H.Q. |
|
| Uitbundige
vertolkingen KLASSIEKE ZAKEN CD 'La Campanella' Voor beginnende musici is het steeds moeilijker om een platenmaatschappij te vinden. Daarom gaan steeds meer debutanten het avontuur aan om in eigen beheer een cd uit te brengen. Dat dergelijke producties verrassend kunnen zijn, bewijst deze cd met een recital van Misha Fomin (1969). Deze Russische pianist werd ingewijd in de hogere geheimen van het pianospel aan het befaamde Gnessin Instituut in Moskou. Na omzwervingen in Duitsland kwam hij onder de hoede van Jan Wijn, de bekende pianopedagoog van het Sweelinck Conservatorium. Die is zo vriendelijk om zijn voormalige leerling in de programmatoelichting aan te prijzen als 'een briljant pianist met een bijzonder goede techniek en een fijn muzikaal gehoor'. Je moet Wijn gelijk geven. Geen enkele noot verlaat zonder gewikt en gewogen te zijn de vleugel. Bovendien verstaat Fomin de kunst om van Beethoven moeiteloos naar Chopin over te schakelen. Na uitbundige vertolkingen van de Rigolette-parafrase en de dertiende Hongaarse Rapsodie van Liszt, draait hij zijn hand niet om voor een dromerige prelude van Debussy. Wie Fomin live wil horen kan 24 november en 16 februari terecht in de Kleine Zaal van het Concertgebouw en op 23 januari in de Frits Philipszaal in Eindhoven. De pianist heeft ook een website: www.mishafomin.com DvW |
|
| Wisselend
pianospel van Fomin en Sokolov TROUW, Christo Lelie recital in Het Concertgebouw, Amsterdam Grigory Sokolov en Misha Fomin zijn Russische concertpianisten van twee verschillende generaties. Sokolov is een door de wol geverfde, alom bejubelde meesterpianist van middelbare leeftijd. De 33-jarige Fomin probeert zoals momenteel velen van zijn getalenteerde landgenoten in Nederland een carrière op te bouwen. Beide Russen waren zondag in een recital in het Concertgebouw te beluisteren, Fomin 's middags in de Kleine Zaal, Sokolov 's avond in de Grote Zaal. Hoewel beiden uit dezelfde traditie stammen, was er behalve de technisch degelijke aanpak niet zoveel overeenkomst in hun musiceren. Merkwaardig genoeg was het spel van de jongste in zekere zin het meest ouderwets 'Russisch', wat tot uitdrukking kwam in een zeer krachtige monumentale aanpak, het sterk benadrukken van de melodie met de rechterhand, en een rijk pedaalgebruik. Monumentaliteit was ook bij Sokolov een gegeven maar tegelijk werd zijn spel gekenmerkt door een zeldzame helderheid en waar nodig onnavolgbare rankheid. Misha Fomin presenteerde zich voor de tweede keer dit seizoen in het Concertgebouw met een technisch uitzonderlijk zwaar programma. De 24 Etudes opus 10 en opus 25 van Frederique Chopin vormden daarin de hoofdmoot, naast enkele werken van Brahms en Liszt. De Chopin etudes behoren tot de moeilijkste stukken uit het pianorepertoire en zijn verplichte kost voor gevorderde conservatoriumstudenten. Deze oefeningen in virtuositeit zijn tevens geraffineerde voordrachtstukken, en daarin ligt een belangrijk deel van hun moeilijkheid besloten. Slechts een enkele virtuoos durft het daarom aan de etudes integraal in de concertzaal uit te voeren. Jaren geleden deed de jong gestorven Yuri Egorov dat met veel succes in Amsterdam. In technisch opzicht deed Fomins uitvoering absoluut niet onder voor die van Egorov. Gelukkig bleef zijn uitvoering niet in techniek steken. Etude opus 10 nr. 4 speelde hij zo overweldigend, dat het publiek hem een open doekje gaf. Vooral ook de lyrische etude opus 25 nr. 7 en het spektakel van de laatste twee etudes maakten grote indruk. Met alle respect voor deze prestatie moet worden gesignaleerd dat Fomins spel nog wat eenzijdig was en zou kunnen winnen aan finesse, lichtheid en adem. Dat hij die mogelijkheden in huis heeft demonstreerde hij in zijn tweede toegift, Liszts etude 'la Campanella', het hoogtepunt van dit recital.... |
|
| Misha
Fomin voelt zich thuis met Liszt NOORDHOLLANDS DAGBLAD, Hans Visser, November 2002 recital in Het Concertgebouw, Amsterdam Het is als jong pianist vervelend om te moeten debuteren in het Amsterdamse Concertgebouw, als daar diezelfde dag na dertig jaar voor het eerst de grootmeester Daniël Barenboim optreedt. Maar het debuut van de Rus Misha Fomin in de Kleine Zaal was er zondagmiddag niet minder om. Bovendien gaf het recital een aardig beeld van hoe het de talenten kan vergaan die een deel van hun vorming ondergingen in de masterclasses en concerten van Holland Music Sessions. Fomin, afkomstig uit dezelfde school als Kissin, heeft intussen al een stuk of wat prijzen op zak en zoekt zijn weg nu naar de grote podia. Hij maakt het zich daarbij niet makkelijk, zoals bleek. Maar vooral bij Liszt voelt hij zich toch als een vis in het water. Hij opende met 'Les cloches de Genève', waarmee hij meteen zijn visitekaartje afgaf: een bescheiden mens, die met de noten graag een subtiel verhaal vertelt. Hij gebruikt daarvoor een Fazioli vleugel die hoorbaar bijdraagt aan een zangerige aanpak. Als componist verloochende Franz Liszt zijn Hongaarse afkomst niet. Fomin begrijpt dat. De melodieën in de parafrase over Verdi's 'Rigoletto', speelde hij meeslepend. Fomin maakte er geen show van, maar bleef uiterst onderhoudend zijn muzikale verhaal vertellen. Zo ook in de Lisztbewerking van Chopins 'Meine Freunden'. En daarmee was het bruggetje gemaakt naar de Poolse componist, van wie hij maar liefst alle 24 études uitvoerde. Gekende vingerbrekende werkjes, die zo ongeveer de ultieme test zijn voor elke pianist. Zelfs Horowitz en Richter waren er huiverig voor. Ook voor het publiek zijn deze 24 huzarenstukjes voor klavierleeuwen geen kleinigheid. Maar bij Fomin bleef het over het algemeen boeiend om te horen. Misschien is Fomins bescheidenheid hier een voordeel. Want net als in de andere stukken gaat hij niet met de noten aan de haal, probeert hij ze niet mooier te maken dan ze zijn. Dus zal hij zich ook niet snel vergalopperen. Wat niet wil zeggen dat hij wars is van spektakel. In tegendeel. Waar nodig laat hij dat horen. Bijvoorbeeld in de laatste van de eerste twaalf laat hij de linkerhand zorgen voor een van harte ronkende ondergrond om de rechter uitbundig het verhaal te laten doen. Vooral het beluisteren van de tweede serie van twaalf maakte Fomin tot een mooie belevenis, die hij bekroonde met een paar vlammende toegiften, met 'La Campanella' van Liszt als laatste. En daar bleek andermaal hoe bijzonder de stijl van Fomin kan zijn. Liszt is bij hem helemaal Liszt, zonder zijn publiek duidelijk te willen overrompelen, opdat hij kan laten horen hoe bijzonder de muziek van deze componist kan zijn. |
|
| Verfijning
siert werk van pianist Misha Fomin EINDHOVENS DAGBLAD, Marjolijn Sengers, March 2002 recital at Geldrop Castle (Eindhoven) in The Netherlands De naam Misha Fomin is in Nederland nog betrekkelijk onbekend. Fomin is een Russische pianist die pas de laatste jaren, na studie bij Jan Wijn, in ons land aan de weg timmert. Een ideale kandidaat voor een klein podium als dat van Kasteel Geldrop: is-ie eenmaal 'ontdekt' dan is-ie immers niet meer te betalen.En dat hij 'ontdekt' gaat worden sluit ik niet uit. Misha Fomin is een begenadigd pianist met het muzikantenhart op de juiste plaats. Hij speelt vooral heel poëtisch. Hij heeft een opvallend evenwichtige, zeer genuanceerde aanslag waarmee hij indien nodig flink van leer kan trekken maar ook de meest verfijnde klanken uit de vleugel kan toveren. Gelukkig lag het accent deze zondagmiddag in Geldrop op verfijning. Verfijning sierde de weergave van poëtische, bijna impressionistisch transparante werken als 'Les cloches de Geneve' en 'Les jeux d'eaux á la ville d'Este' van Franz Liszt, verfijning vierde ook hoogtij in de van veel vingervlugge tierlantijntjes voorziene 'Hongaarse Rapsodie' nr.13 van dezelfde componist. In de Etudes van Chopin liet Fomin met veel spelbeheersing zijn romantische gevoeligheid de vrije loop, 'Meditation' van Tsjaikovsky en 'Legende en Scherzo' van Prokofiev deden met succes een beroep op de Russische aard van de pianist. De timing van Fomin is perfect, de balans tussen emotie en techniek is optimaal, hij heeft zichzelf en zijn instrument zodanig in de hand dat alles wat hij doet slechts een doel kan dienen, namelijk zo mooi mogelijk muziek maken. Dat de vele luisteraars dat konden waarderen was duidelijk: zelden zag ik zoveel mensen met gesloten ogen van de muziek genieten. |
|
| Misha
Fomin fijnzinnig en integer pianist EINDHOVENS DAGBLAD, Cornélie Hoendervanger, 10 januari 2005 pianorecital in Geldrop, in een kasteel De belangstelling voor de concertserie van het Geldropse Strabrecht Theater lijkt nog altijd met een 'crescendo' op te lopen. Ook gistermiddag bestormden drommen toehoorders de zaaltjes om een mooie plaats te bemachtigen voor het recital van de Russische pianist Misha Fomin. Deze kunstenaar (1969) studeerde na zijn conservatorium in Moskou op verschillende plaatsen in Europa, ook bij Jan Wijn aan het Amsterdamse Sweelinck. Hij heeft met zijn romantische programma een diepe indruk gemaakt. Hij stelde zijn techniek volledig in dienst van de muze en benaderde alle composities op een zeer rechtstreekse en natuurlijke wijze. Integriteit stond zo bovenaan in zijn vaandel, dat men soms een tikje meer joyeus raffinement zou kunnen wensen. Heel knap bond Fomin de strijd aan met het moeilijke akoestische milieu en de stroeve Schimmel-vleugel, die een flinke dynamische uithaal amper kan verwerken. Jammer dat het Strabrecht Theater voor zo'n virtuoos niet een fraai instrument gehuurd had. Wellicht een suggestie voor een volgend pianorecital? Fomin liet zich echter niet uit het muzikale veld slaan en kroop gelukkig ook niet in zijn schulp. Hij deed wat hij kon, soms onwelluidende of schelle toongeving voor lief nemend. Hoogtepunt van de middag betekende de prachtige en expressieve voordracht van de Intermezzi opus 117 van Brahms. Een afgewogen dynamische opbouw en bovendien een "Schrei aus tiefstem Herzen". De componist studeerde zelf zijn Paganini-etudes opus 35 als 'warming-up' in de ochtend-uren Dit getuigt van de fantastische techniek van Brahms.... en van de vertolker, omdat deze virtuoze werkjes de allerhoogste eisen stellen. Ondanks de beperkingen van het instrument speelde Fomin de twee bundels etudes met een briljante zwier en kleurrijk. Bewonderenswaardig. De andere kleine stukken van Brahms (uit opus 76) en Schumann (uit opus 4) klonken warm en eerlijk-romantisch. Het minst kwam het openingsstuk tot z'n recht, Schuberts vroege Sonate in a opus 164, door z'n simpele puurheid en zangerigheid moeilijk te verwezenlijken. Fomin moest hier duidelijk nog even wennen aan de omstandigheden, die hij later zo goed bleek te beheersen. Deze bijzondere meesterpianist, die in ons land woont en al goed Nederlands sprak, zal zeker op andere (grotere) podia furore gaan maken. |
|
| Delicaat
pianospel van Fomin DE GOOI EN EEMLANDER, Josée Zuiver Recital in Naarden met muziek van R.Schumann en Brahms Door de afzegging van pianist Johann de Jong was de Stichting De Jonge Concertpianist genoodzaakt vervanging te vinden voor het aangekondigde pianorecital in Naarden. De Russische pianist Misha Fomin, die al eerder in de serie had opgetreden, werd uitgenodigd en was daardoor in de gelegenheid zich opnieuw te laten horen. Fomin bracht een homogeen en opvallend symmetrisch programma: voor de pauze drie Intermezzi (Opus 4) van Robert Schumann gevolgd door Etudes symphoniques van dezelfde componist, na de pauze drie Intermezzi (Op. 117) van Johannes Brahms gevolgd door de Variaties op een thema van Paganini, eveneens van Brahms. Je zou je kunnen afvragen of Brahms de Intermezzi van Schumann kende toen hij in 1892 de zijne componeerde. Die van Schumann dateren van 1832 maar ademen dezelfde eenvoudige en lieflijke sfeer. Die gelijkenis kan natuurlijk ook liggen aan wat Misha Fomin met deze stukken wilde zeggen. In elk geval was het een genot om ernaar te luisteren. Bij Schumann hadden de zachtmoedige passages de overhand, maar werden afgewisseld met markante forti. De Intermezzi van Brahms waren ook gevoelig, dromerig soms. Het spel van Fomin was trefzeker en delicaat. De Etudes Symphoniques van Schumann waren meer van het kaliber Grote Pianowerken met een hoofdletter. De pianist liet horen dat hij ook in machtige akkoorden, grote intervallen en brede gebaren zijn mannetje staat. In de Variaties op een thema van Paganini werd hierin zelfs nog de overtreffende trap bereikt in een betoog dat door de afwisselende karakters van de verschillende variaties tot het eind bleef boeien. Misha Fomin oogt als een zeer bescheiden mens, wars van uiterlijk vertoon. Zijn spel echter is technisch en muzikaal gaaf en straalt duidelijk uit dat hij zijn stukken met veel liefde speelt. |
|
| Werken
van Grieg boeiend uitgevoerd TROUW, Paul Vergeest, februari 2003 Een kleine paniek maakte zich zaterdag meester over het orkest van Flos Campi. De pianiste die zondag het concert van Grieg zou spelen, Afke Wiersma, was plotseling ziek geworden. Gelukkig kon net op tijd Misha Fomin gecontracteerd worden. Op het ogenblik is hij druk bezig met een tournee waarop ook dit concert word gespeeld. Misha Fomin studeerde in Amsterdam bij Jan Wijn, dus dat zit wel goed. Dit betekent dat hij een gezonde manier van muziek maken heeft, en ook beschikt over een afgewogen techniek. Inderdaad was zijn optreden zondagmiddag bij het orkest van Flos Campi heel gedegen. En niet doordrenkt met vals sentiment. Het Pianoconcert van Grieg werd, waar nodig, met een frisse virtuositeit aangepakt. Het langzame deel profiteerde van zijn mooi en delicaat toucher, dat zelfs het kleine vleugeltje van Maldensteijn als een volwassen instrument deed klinken. We moeten deze Misha Fomin goed in de gaten blijven houden. |
|
|
Cornélie Hoendervanger, zelf pianiste en pedagoge,
werkt al ruim 25 jaar voor de Brabant Pers en schreef in die jaren
over alle beroemde pianisten.
Haar mening: er huizen in Nederland heel veel goede instrumentalisten met een gedegen vakkennis.Toch kunnen relatief weinig pianisten zich meten op internationaal niveau omdat zij in muzikaal opzicht geen persoonlijkheden zijn. Een interpretatie neerzetten van een hoog artistiek gehalte is een kunst. Het blijkt altijd prettig te constateren dat er musici zijn die boven het maaiveld uitsteken. Een daarvan is de in Nederland wonende Misha Fomin, van Russische afkomst. Een recital van hem kan ik warm aanbevelen. Ondergetekende, |
|
^ top |
|
